อาการนี้คงเคยเกิดกับคนทุกๆคนมาแล้วนะครับ
ถ้าหากว่าเรารู้สึกดีกับใครสักคน หรือแอบชอบใครสักคนอย่างมาก
แล้วนั้นการที่เราจะนั่งเฝ้ารอใครสักคน เพื่อเพียงแค่จะได้พูด ได้บอกอะไรบางอย่าง อาจไม่จำเป็นต้องใช้คำที่สวยหรู
เพียงแค่ถามเขาว่าเขาสบายดีไหม เขาทำอะไรอยู่ กินข้าวหรือยัง
มันเหมือนกลายเป็นพฤติกรรมของคนโรคจิตได้เหมือนกันนะเนี่ย
ถ้าหากปกติเขาโทรศัพท์หรือส่ง sms มาก็จะเฝ้ามองโทรศัพท์ พอเสียงดังขึ้นก็รีบรับทันที เพื่อจะดูว่าใช่เขาคนนั้นไหม
ถ้าหากปกติคุยกันผ่านทาง MSN ก็จะเฝ้าดูว่าเมื่อไหร่เขาจะออนไลน์
เฝ้าดูว่าวันนี้เขาจะใช้ชื่ออะไร วันนี้เขาใช้รูปอะไร เขียนบล็๋อกเพิ่มหรือเปล่า
แต่พอเห็นชื่อเขาเหมือนว่ากำลังมีความรัก หรือเขาบ่นถึงใครสักคนที่ไม่ใช่เรา
ก็รู้สึกเหมือนมีคนเอามีดมาเสียบตรงกลางใจ
อยากคุยก็อยากคุย
อยากถามว่าคนนั้นเป็นใครเหรอ เป็นเราหรือป่าว ฮ่าๆๆ จึงเป็นที่มาของเพลง อยากรู้แต่ไม่อยากถาม (ได้ชิดเพียงลมหายใจ ......)
แต่อย่างไรก็ตามเราก็ยังคงอยากคุยกับเขาอยู่เหมือนเดิมนั่นแหล่ะ ฮ่าๆๆ
ยิ่งถ้าหากเป็นคนที่เราแอบชอบแต่ไม่ได้บอก แล้วก็รู้ว่าเขาคงไม่ชอบเช่นกันด้วยหล่ะก็
ผมว่ามันยิ่งทรมานมากเลยนะครับ
พอแระ มาบ่นความรู้สึกของตัวเองที่เกิดขึ้นเป็นพักๆ ฮ่าๆๆ ไ
ปหาไรกินดีก่า
อย่าคิดมากนะลูกพี่ แค่ผู้หญิงคนเดียว